این یه کامنت است که برای یک وبلاگ شلوغ  که بحث فارس و غیر فارس است٬نوشتم:

سلام. سلام به همه دوستانی که اینجا نوشته اند. برام خیلی جالب بود که یک بحث خوب و جالبی اینجا در جریان است. البته مثل بقیه جاهای ایران٬ اینجا هم از ناسزا خبر هست. و چه خوب که اندک است.
من به مباحث تاریخی علاقه دارم. امیدارم که بتونم یه کم در این زمینه حرف بزنم و اشکالات حرفهام رو دوستان نقد کنن:
۱. بنظر من با مطالعه محدودی که داشته ام خیلی مشکل میشه برای خودمون از نظر نژادی یک اصل متقن و ثابت پیدا کنیم. چه ما چه دیگران همین مشکل رو دارند. هر چه جامعه متمدن تر بوده اختلاط نژادی توش بیشتره. ما هم که استثنا نیستیم. اگه این مقدمه درست باشه میشه دیگه موقع بحث فکر نکنیم از ناموس ما داره بحث میشه. اونوقت راحت تر حرف میزنیم و مهمتر راحت تر فکر میکنیم.

۲. انکار وجود فارس و فارسی کار درستی نیست. واقعیتی است. هرچند اغراق هایی هم شده. پارس ها به هر حال یکی از اقوام آریایی بوده اند. توی کتابهای یونانی و رومی هم آمده. پارت ها هم همینطور  و قس علیهذا. ۳. در معنی امروزی هم فارس مربوط به اهالی استان فارس نیست. خراسانیان هم فارس محسوب میشوند. شاید ترکهای آذری هم فارس. فارس در واقع یک مفهوم وسیع تری پیدا کرده از یک گروه قبایلی. حتی به قلمرو کوچک امروزی استان فارس هم نباید بعنوان قلمرو فارس نگاه کرد. من فکر میکنم زبان فارسی / نژاد آریایی و قفقازی/ فرهنگ مشترک/ ارکان مهمی در پیوند ساکنین این سرزمین مادری است. ما ایرانی هستیم. مخلص همه دوستان از مخالفین تا موافقین هستم.