از دوشنبه پریروز اومدن دوشنبه(پایتخت تاجیکستان). هوا ابری و بارانی است. ماهها است که خورشید را اهالی شهر کم دیده یا ندیده اند.

اینجا قطعه ای از سرزمین پارسی گویان است. به یاد ایران موزیک سایت رو عوض کردم.

در باره ایران هر چه بگوییم و بشنویم کم است. اینجا هم تاجیکان مهربان عاشق ایران هستند. احساس خویش و تباری برای مردمان اینجا دلگرمی است. مخصوصا که ایران را بزرگ و نیرومند و علاقمند به تاجیکستان میدانند.

روابط مردم و دولت ایران با مردم و دولت تاجیکستان روابط خوبی است. امیدوارم هر روز بهتر بشود.

------------------------------------------

دیروز یه چیز جالب بنظرم رسید. میدونید وقتی آدم یه کم از مسائل فاصله می گیره حرارت موضوعات رو کمتر احساس میکنه ولی امکان دیدن از دور و جمع بندی رو بهتر پیدا میکنه. با همین مکانیزم به نظرم رسید که:

مردمی که در طول بیست و پنج سال گذشته در کشور ما با سختی ها و سوء مدیریت ها و کمبودها و مخالفتهای خارجی و ضعفهای داخلی و نامردمیها ساخته اند و لحظه ای از ساختن کشورشون کوتاهی نکرده اند از سوی بعضی از خارج نشین های بی مروت متهم میشوند به سنت گرایی / نادانی / دوری از تحولات جهانی / ندانستن مصالح خودشون و کشور. نمیخوام بگم که خارج نشین ها حق ندارند از مردم ایران انتقاد نکنند. اونها هم حق دارند حتی بیشتر از رقبا. چرا که آنها هم ایرانی هستند. مشکلاتی هم داشته  و دارند که ما باید آنها را بیشتر درک کنیم. حتی میخواهم بگم که انتقادات آنها به ما ممکنه تا حد زیادی درست باشه. ولی برای اینکه واقعا بفهمیم و بفهمانیم راهی جز مفاهمه و دیالوگ وجود نداره. به اندازه کافی از همدیگر دور بوده ایم.  نوبت آنست که از تخیلات جدا کننده به تعقل همراه کننده رو کنیم.

الان که اقتصاد کشور به گواهی دوست و  رقیب(این کلمه را بجای دشمن میگذارم. ما در جهان رقبای سیاسی٬ اقتصادی٬ فرهنگی داریم. در منطقه این رقابتها محسوس تر است.) در حال رشد بیسابقه ای است. قیمت بالای نفت. سرمایه گذاری خارجی توسط ایرانیان خارج از کشور و شرکتهای خارجی. توسعه زیر ساخت های کشور. باز بودن نسبی فضای سیاسی کشور به مدد تلاش نخبگان مردمسالار و دیندار و ایراندوست و حمایت ۸۰ درصدی مردم از آنها. رفع خطر همسایگان خطرناکی مانند طالبان در شرق و صدام در غرب با روی کار آمدن دولتهای معتدل و حتی هوادار ایران. کاهش حس برتری جویی پاکستان و ترکیه نسبت به ایران. همه اینها میتواند بستر مناسب موفقیت های ملت ایران باشد. بیاییم و به زندگی بهتر و آزاد تر فکر کنیم و با همدلی و همفکری در پی موفقیت کشورمون باشیم. یعنی میشه؟ من که خیلی امیدوارم. اگر ملاحظات عینی مورد توجه بعضی نخبگان قرار نگیرد. گروه دیگری از نخبگان به این مهم قیام خواهند کردند و در ساختن کشور بر یکدیگر سبقت خواهند گرفت. و این سنتی است همیشگی و پایدار.