همه با هم / یکی از شعارهای امام خمینی در دوران انقلاب این بود. شاید مهمترین تکه کلام امام این بود. چیزی که گاهی به دلیل تکرار زیادش از رسانه ها بهانه شوخی ها هم میشد.
ولی الان از همه با هم. و نظریه وحدت امام چی باقی مونده؟ البته یه جاهایی باقی مونده ولی جهت گیری ها کدوم طرفیه نمیدونم! یعنی میدونم ولی دلیلش رو کامل نمیدونم. فصل الخطاب ها تغییر کردن؟ گروههای مرجع عوض شدند؟ کامل تر شدیم؟ به قهقهرا رفتیم؟ چی شد؟ عجب رسمیه رسم زمونه. میرن آدما ....
بت شکنی امام هم خیلی جاذبه داشت. من بعنوان یکی از جوانهای قدیم(نه خیلی قدیم
) یادم میاد که چه جوری صحبت های امام این مردم رو جمع میکرد. همه با هم رو اونوقت جوانها خیلی نمیفهمیدن. بیشتر میانسالان و با تجربه تر ها میفهمیدند. بت شکنی امام و مبارزه با قدرتهای مسلط هم که دوای درد جوانها بود. هر دوش در کنار هم دوا بود.
الان که مرور میکنم می بینم که مدتهاست از نظرات امام و حرفهاش یه عکس توی اتاقها مونده و یه خاطره توی ذهن ها و احساسی خاموش در دلها. چرا؟ شاید بخاطر اینکه بخش عمده حاملان این پیام حیران هستند. نمیدونن بگن یا نگن. شاید میترسن/شاید فراموش کردن/ شاید ....
آخه یه چیزهایی هم بود که میتونست بیش از ۹۰ درصد مردم این کشور رو یه جا و روی یه نفر متمرکز کنه. بعد از اون دوران کمتر این اتفاق تکرار شد. اگه منطق تکرار این حوادث رو مرور کنیم شاید بتونیم آب حیات رو دوباره بیابیم. یعنی میشه؟