فضای روابط خارجی کشور همچنان بحرانی است. اما بنظر بنده اصولا اتفاق خاصی نمیفته. البته دلیلش تعمیم خمودی داخلی به خارجی نیست. برعکس معتقدم هر چقدر در مناسبات خارجی بحران ها قابل کنترل تر است٬ در داخل با دشواری های جدی مواجه هستیم.
هر بحران داخلی همچون آتشی زیر پتو(نه زیر خاکستر) است. حتی اگر باد هم نوزد در حال گسترش است.
راه حل گذر از این شرایط خطرناک بازگشت به اصول مهمی است که اقتدار کشور بر پایه ی آنها استوار است.
وحدت در مفهوم همه با هم / نه همه با من یا ما
با استقلال (نه انزوا) و آزادی ( نه آنارشیسم یا رنگ و لعاب)٬ جمهوریت و اسلامیت نیز در مفهوم اصیل آنها.
تغییر مفاهیم و باطن و حفظ ظاهر تنها برای مدتی کوتاه و بصورت سطحی موثر است.
بخشی نگری و گروه گرایی در سایه ی نفی احزاب و گروههای سیاسی و اجتماعی و اقتصادی مانع بزرگی پیش روی ارتقاء سطح مدیریت کشور و بهره وری است.
================
یکسال پیش یکی از دوستان به یکی دیگه گفت٬ ممکنه جنگ بشه! جواب شنید که:
مگه الان جنگ نیست!؟
=====================
بعضی ها میگویند که اسرائیل میاد میزنه!
بنظر میرسه اسرائیل هیچوقت تمایل حمله به ایران را نداشته است. بلکه بر عکس در بهترین شرایط که میتوانست روابطش با عربها را هم بهبود ببخشد ترجیح داد که نیروگاه های هستی ای عراق را بزند.
اسرائیل منتظر حمله ای عربی بوده و هست و خواهد بود و از اسلامی شدن مبارزه و نیز جهانی شدن آن نگرانی دارد. حمله به کشورهای غیر عربی و آنهم کشور مقتدری مثل ایران٬ صرفا در چارچوب یک استراتژی کاملا جدید و متفاوت با گذشته قابل قبول است.
بعلاوه بنظر میرسد اسرائیل در تمامی جهات سیاسی در حال عقب نشینی و به دنبال حفظ وضع موجود است. برعکس عربها و دیگر قدرتهای منطقه ای در صدد هستند از فرصتی که درآمد نفت برایشان ایجاد کرده است اقتدار خود را گسترش دهند.
در این میان رویارویی قدرتهای نفتی منطقه خاورمیانه بسیار محتمل است.
شاید رویارویی عربستان و ایران در لبنان از این زاویه قابل بررسی باشد. عربها با پول نفت باید چکار کنند؟!
سهم ارتش پاکستان نیز فراموش نشود!
به احتمال زیاد٬ آمریکا با ایران در زمینه مسائل منطقه به توافق خواهد رسید. بخصوص در زمینه عراق که شرایط بحرانی دارد. البته آمریکا به این بسنده نخواهد کرد و به دلیل ضعف موقعیت در افکار عمومی کشورهای منطقه و مخالفت دولتهای موثر منطقه٬ دنبال یک طرح کلی تری خواهد بود.
زمان بی کرانه ، ايران جاودانه ... اکرنه
اندیشه ای دلنوشته از ایران زمین و ایرانی به یاد ایرانشهر و اهل قلم : سرشت و سرگذشت و سرنوشت
نویسنده: مهدی بوترابی Mehdi Boutorabi - پنجشنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸٥
