موضوع به همین سادگی است که عنوان میشود. دولت ایران معتقد به یک قدم عقب نشینی در زمینه مذاکرات هسته ای نیست ولی مذاکره در همین چارچوب  و بدون امکان عملی انعطاف را می پذیرد.

این موضع دولت نهم میتوانست منعطف تر باشد ولی به دلیل نگرانی از  دستاویز شدن انعطاف و بهره برداری گروه های سیاسی مخالف  انعطاف عملی بسیار کاهش یافته است و در عوض سخن از مذاکره و رابطه و همکاری بسیار شنیده میشود.
پیشنهاد تشکیل دولت ملی فراجناحی نیز راه حلی برای پوشش شکست تجربه حاکمیت یکپارچه اصولگرایی در کشور است. گرچه تشکیل چنین دولتی به هر حال به نوعی بازگشت به عقلانیت نیز محسوب میشود.

برگزاری انتخابات دولت دهم و بازگشت گروههای سیاسی متکی به آرای اکثریت مردم یعنی اصلاح طلبان، میتواند نقطه پایانی بر تشکیل دولت اقلیت و موجب افزایش قدرت چانه زنی ملی  باشد.

کسب اعتبار داخلی و خارجی بخشی از قدرت دولتها محسوب میشود که بدون آن از قدرت مانور سیاسی اندکی برخوردار خواهند بود.