لینک مطلب:
بچه ها دلشون تنگ شده برای پدرهاشون و این دلتنگی رو به زبان های مختلف بیان می کنن
بزرگترها تو وبلاگشون تو صفحات دفتر خاطراتشون و تو مصاحبه ها می نویسن و می گن و کوچکترها با ناله هایی که دل مادر رو می لرزونه و دل هر با غیرتی رو که هنوز اسنانیتش در زیر پرده های سیاه فریب و دروغ گم نشده 
دیروز روز تلخی بود و در عین حال باشکوه. این روزها رو ما باید می دیدیم تا وقتی مادرانمون خاطراتشون رو از زمان طاغوت می گن بتونیم بفهمیم حرف دلشون رو . خاطرات خانواده های زندانیان سیاسی . همسران، مادران، پدران و فرزندان.حالا ما دوباره شدیم خانواده زندانی سیاسی و باز هم افتخار می کنیم به این که زیربار ستم نمی خواهیم زندگی کنیم . ما در مکتب اسلام و امام آموختیم که زیربار ستم نرویم تا پایان عمر و زندگی با خفت و خواری را به قیمت رهایی تن و حبس روح نپسندیم.
در یکی از جلسات دعای خانواده های زندانیان سیاسی تصمیم گرفتیم روز پدر را برای آرامش بیشتر بچه هایمان برویم نزدیک عزیزان دربندمان و نزدیکی معنوی را با نزدیکی فیزیکی پیوند بزنیم . حس غریبی به ما می گفت که عزیزانمان منتظر این حضور هستند هرچند که انگار سیزده رجب و ولادت مولا علی (ع) را فراموش کرده اند طبق اخبار واصله و می ترسیم که خیلی چیزهای دیگر را هم فراموش کرده باشند در انفرادی هایی بی روزن به جهان بیرون و اطلاعات واقعی . می گویند زندانیان سیاسی از کوچکترین اطلاعاتی از جهان خارج دور نگه داشته می شوند و می برندشان به خلأ اطلاعاتی و بعد اخباری را می سازند و به آن ها می خورانند و سعی می کنند بباورانند. یک خبری هم کنار خبرهای بدحالی سعید حجاریان و محسن امین زاده رسید مبنی بر فراموشی دکتر رمضانزاده و من هی یاد صحبت های آن مادر طفلکی می افتم که فرزند دانشجویش یکی دوماه بی دلیل بازداشت است و می گفت که روزی چهار قرص روانپریشی به او می خورانند. ما از این قصه ها فراوان خوانده ایم و انگشت تعجب و حیرت گزیده ایم که از آدمیت به دور است این رفتارها و نفرت همه وجودمان را پر کرده بود و خدارا شکر کرده بودیم که در سایه جمهوری اسلامی دوریم از همه دنائت ها و حیوانیت ها !!!
خانواده ها کم کم جمع شدند با گل های سرخی که با شوق خریده بودند برای عزیزانشان . برای بهترین گل های ایران سرفراز و جعبه های شیرینی برای شادکامی صاحبان دل های رنجور از ظلم و ستم آن هم در کشوری با ادعای اسلامیت و خنده دار تر از آن جمهوریت !!!گفته بودیم کوچولوها را نیاورند که توجیه زندانی بودن پدر برایشان سخت است و تبعات بعدیش سخت تر اما انگار طاقت دوری مادر نیاورده و همراه شده بودند این دخترکان و پسرکان معصوم.
تا رسیدیم گفتند بفرمایید تعطیل است . نه ملاقاتی نه پاسخگویی . پرسیدم هیچ کس نیست با ما سخن بگوید ؟ مقام مسئول نیمه مسئول کمی مسئول ؟ گفتند به ما گفته اند ماهواره اعلام تجمع کرده اینجا و آما مده ایم برای حفظ امنیت . جل الخالق . این ماهواره چه ها که نمی کند . خانواده های زندانیان سیاسی را یادآوری می کند که امروز سیزده رجب است ولادت مولایتان علی را فراموش نکنید و روز پدر را و عشق پدرو فرزندی را و ... چقدر مهربان است این ماهواره . می گویم برادرجان که لابد مسلمانی ما ماهواره نداریم که بگوید کجا برویم و کجا نرویم ولی انگار شما از آنور خط می گیرید و فرمان می گیرید!!!ما خانواده های تاجزاده ها، رمضانزاده ها، امین زاده ها، نبوی ها، میردامادی ها، صفایی فراهانی ها، حجاریان ها، جلایی پورها، تاجرنیاها و بقیه آزادگان این سرزمینیم . آنان که نام هایشان را شنیده ایم و یا حتی نشنیده ایم . ما مادران ایرانیم . مادران سبزها . یکی گفت این بیچاره ها مأمورند و معذور . گفتیم عذر بدتر از گناه؟ اینها ما را هم انکار می کنند همانطور که حضور میلیونی مردم را در خیابان ها انکار کردند . نکند کم کمک زندانیان به جورمان را هم انکار کنند . هیچ بعید نیست فردا بگویند چه می گویید این زندانی بودن همسران شما و فرزندانتان صرفا گفته دشمن است و شما باور نکنید . مثلا بگویند حجاریان رفته تجدید فراش کرده و تاجزاده در ساحل نیس دست یک دخترک موبلند را گرفته قدم می زند و رمضانزاده و نبوی و میردامادی و بقیه هم غیرقانونی از مرزها خارج شده اند و رفته اند در دامان دشمنان که هی ما شما را از آن ها برحذر می داشتیم و دارند پالوده تناول می کنند تناول کردنی .ما که این روزها پسردار هم شده ایم و هی تند و تند داماد هم پیدا می کنیم دیگر داریم به خودمان هم شک می کنیم . اگر پریروز سند ازدواجم را که به برکت حضور برادران مهاجم از آرشیو کمد بیرون جهیده بود نمی دیدم باور می کردم که زوج سید مصطفی تاجزاده زوجه دیگری دارد با اهل و عیالات دیگر شاید هم داشته و ما بی خبریم . این برادرهای سیاه دل کینه ورز که بلدند تند تند زوجیت برقرار کنند حرام و حلال در ذهن های کثیفشان این هم یکی روی بقیه .
یکی از همسران دلاور مردان دربند به بقیه سلامی گفت و گله کرد از بی خبری و گفت آمده ایم اینجا شاید کسی صدایمان را بشنود و می دانیم که تنها فریادرس خداست و تشکر کرد از حضور خانواده ها و همراهی شان با یکدیگر که می ترساند زندانبان را و خانم دکتر راکعی هم با چشمان پر ازاشک و صدای لرزان در مدح و منقبت یاران محبوس ما سرود و ...
گفتند سر ساعت شش اینجا را ترک کنید وگرنه مجور به اقدام می شویم و ما گفتیم نترسید از ما مزاحمت و آزاری ندارد خانواده زندانی سیاسی فقط یک دل پرکینه دارد و یک دنیا افسوس که در روز ولادت مولا علی (ع ) مظهر عدالت و تقوی باید به فرزندانش یادآور شود که چقدر فاصله است با این دو واژه مقدس در مملکت به ظاهر اسلامیمان که بوی تعفن دروغ و فریب دارد تا اعماق زمین و فراز آسمان هایش را پر می کند و چه خوش گفت استاد جوادی آملی که این عذاب را تنها باید با استغاثه به درگاه حق مرتفع نمود.
مأمورها با سپر و باتوم گاهی خودی می نمودند و ما نمی دانستیم این ها نیروی انتظامی هستند یا یگان ویژه یا بسیجی های طفلکی که هی توجیه می شوند که بزنند بکشند منافقان کوردل را تا بروند بهشت و اینجا هم کم از وسط بهشت ندارد اگر خوب توجیه شوند و خوب دروغ های شاخ دار را باور کنند و خوب عمل کنند و یا ... چه فرقی می کند این ها بچه های خود ما هستند که صاحبان زر و زور و تزویر آن ها را در برابر ما به صف کرده اند و در مقابل دیگر فرزندان ایران که باهوش ترند و فریب نمی خورند و آزاده مانده اند و می مانند.
خانواده های طفلکی فکر می کردند اگر اصرار کنند ممکن است بتوانند ملاقاتی داشته باشند با عزیزانشان غافل از این که این پدران مهربان با آن دل های لطیف در جمع گرم خانواده نشسته اند تا کادوهایشان را تحویل بگیرند از نازدانه ها و دردانه هایشان و وقت ندارند به اینان و دیگر مظلومان دربند فکر کنند . گفتیم این بچه ها پدر می خواهند می فهمید؟ گفتند امروز که تعطیل است بروید فردا بیایید تا کسی جواب بدهد. گفتیم آن ها که شما را گماشتند برای حفظ امنیت نمی دانستند ما می آییم اینجا برای چه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟و نمی دانستند که روز پدر روز سیزده رجب است و نمی شود قضایش را به جای آورد؟؟؟؟؟؟؟؟؟یکی آمد دوربین به دست و شروع کرد به عکس گرفتن . فریاد زدیم عکس های ما در آلبوم های خانوادگی مان و هارد کامپیوترهایمان که از خانه هایم سرقت کردید هست . همه جورش هم هست تا بتوانید قصه پردازی هایتان را کامل کنید . یکی گفت این را می شناسم بازجوست . من تاحالا بازجو ندیده ام البته اول انقلاب چهره های نفرت انگیزی را دیدم که قرار بود تقاص پس بدهند و هرگز از اعدامشان شاد نشدم اما از عملشان روز به روز متنفرتر شدم یک آقای عینکی با ریش و پیراهن سفید که دکمه تقوایش بسته بسته بود و با یک لبخند فاتحانه از کاروان اسراء انگار عکس می گرفت . دیگری گفت این عکس ها را برای جام جم می گیرند روزنامه دولتی . چه فرقی می کرد چه فرقی می کندما آموخته ایم که همه زندگیمان لحظات و آنات آن فیلمبرداری می شود و هنگام مرگ رژه می رود از جلوی چشمانمان حالا عکس این غیرتمندی مان وحضورمان هم رویش .
گفتند گل هایتان را بدهید با نام برسانیم به دست پدرانتان و بچه ها باور کردند و نوشته هایشان را هم دادند . پدر دربندم روزت مبارک .و کتاب حافظ در دستان من ماند با هم نشانه در صفحه پادشه خوبان.
باید برمی گشتیم تا بچه ها تصویر زشت تری را با خود به خانه نبرند از زندانبانان جمهوری اسلامی و نمی شد بی صدا بازگشت پس صلواتی برای سلامتی زندانیان سیاسی و بعد هم صدای رسای تکبیر و یا علی و یا زینب. و چه انرژی فراوانی بود در این صداهایی که از اعماق دل برمی خاست برای ایجاد ترک هایی بر کاخ ظلم و ما زینب وار ایستادیم و به فریب خوردگان جلوی زندان یادآور شدیم که علوی هستیم.حسینی هستیم و زینبی هستیم . تا همیشه
پیام ها و نامه هایی از فرزندان زندانیان سیاسی را می توانید در سایت های نوروز و امروز ببینید .
