نقشه های زیادی برای تهران درست شده است. نقشه ی پستی و بلندی های تهران که تپه ها و ارتفاعات با مقیاس چند ده متر را به خوبی نشان دهد چیز جالبی خواهد بود.

لینک مرجع:




مطلب کامل را در ادامه بخوانید

تهران منتظر پاییز است ... صدای پایش از خورشید پشت ابر سرازیر است ... تاریکی پایین موقتی است ... به نور آنچه از بالا می آید ... روشن میشود ...



آنچه در بالاست ... به نور دل انسان کامل روشن است ... تا بهار 88 و خداحافظی با احمدی نژاد و حامیان و یارانش زمانی نیست ... اندکی راز و نیاز با خداوند در این ماه مبارک و قدری صبر باید تا که شاید لیاقتمان افزون شود و با بی تدبیری خداحافظی کنیم

در طهران یا تهران قدیم دروازه های متعددی وجود داشته که با خندقی محافظت میشده اند. با تخریب دیوارها و خندق و حتی دروازه ها، هنوز بعضی دروازه ها در ادبیات مردم حضور دارند. یکی از مشهورترین دروازه های تهران، دروازه شمیران بود.

لینک از وبلاگستان:

دروازه شمیران سال ١٣٢٧:




دروازه ماشین دودی:

فضای سبز کاج سعد آباد شمیران تابستان ٨٧
واقعا سایه در گرمای این روزهای تهران غنیمت است ....
خانه سبز حق مسلم همگان است

لینک مرجع:

یادش بخیر ... سی سال بیشتر گذشته .... کودکی هم عالمی داشت.

تکمله:
بعضی شبهای تابستان با بزرگترها می آمدیم اینجا. قدم گذاشتن در تاریکی در میان درختها و برخورد با شاخ و برگها و اندکی توقف و دوباره بازگشت به خانه ی عمه جان. بزرگترها خیلی ذوق و شوق داشتند.

معمولا وقتی سوار تاکسی میشوم با راننده صحبت میکنم. یکی از سوالهای کلیشه ای اینه که اهل کجایید؟
جالب اینکه در بسیاری از موارد میشنوم: بچه ی تهران! خیلی از بچه های تهران قدیم راننده درشکه و ماشین بودند.
قدیما بچه های تهران به با مرامی مشهور بودند. یادمه وقتی یک بچه تهرونی در سربازی با بچه شهرستانی ها می افتاد٬ رفقای شهرستانی کلی حال میکردند و هوای بچه تهرونی رو داشتند.

=========================

تشکیل انجمن تهرانی های مقیم مرکز و برگزاری جلسات سالانه بین تهرانی ها طرح جالبی است.

در تهران برف می بارد. سوز سرما ... بارش برف ... در اسفند ۸۵ ... این هم یک عکس از بارش قبلی برف در تهران عزیز:





این هم نمونه ابری:




ولی ... عصر ... (در باب اهمیت خیابان ولیعصر عج)

این آخری از هوای پاک و آفتابی در طهران / تهران

داستان قدیمی

یه داستان قدیمی یادم اومد در مورد کسانی که اشتباه میکنن و به اشتباهشون اعتراف میکنن. دیشب وقتی با علاقه اخبار مربوط به اعترافات۴ نفر از وبلاگ نویس ها رو دنبال میکردم  پسر کوچکم که همچین ها هم کوچیک نیست گفت: مگه چی شده؟ چه خبره؟ ذهنم انگار منفجر شد. رفت به سالهایی که تقریبا همین سن و سال رو داشتم و توجه دیگران رو به تلویزیون نمیفهمیدم. کمی فکر کردم و الان میخوام بگم به این نتیجه رسیدم که اعتماد مقدمه هر نوع پذیرشی است. اگه شنونده به گوینده اعتماد نداشته باشه اصلا مهم نیست که چی میگه. اگه صد تا سند و مدرک هم بیاره که اینجوریه کسی قبول نمیکنه. و اگه اعتماد داشته باشه برعکس. اینجور مسائل خیلی پیش میاد. حرف یکی رو یه موقع رد میکنی. یه موقع قبول. ولی معمولا اکثر ما ها بیش از هر چیز به صداقت گوینده فکر میکنیم. اگه اونو صادق بدونیم قبول میکنیم و اگه کاذب بدونیم قبول نمیکنیم. ولی واقعا این صحیح نیست. ممکنه یه نفر آدم صادق هم روی ضعف های دیگه اش بشه یه کانال انتقال دروغ. یا برعکس کسی که همیشه راستگو بوده به هر دلیل دچار اشتباه بشه و فکر کنه حقیقتی رو میگه درحالیکه اشتباه میکنه. قضاوت کار سختیه و در عین حال ضروری.

کی میتونه تشخیص بده؟  با چه ابزاری؟ پس تکلیف حقیقت و حقیقت یابی و اینجور مسائل چی میشه؟  اگه اونایی که در مورد مسائل مهندسی اجتماعی فکر میکنن برای درست فکر کردن و درست نتیجه گرفتن پیشنهاداتی میدادن بد نبود. نه؟

 بگذریم .......

یکی میگفت که تهران بزرگترین پارکینگ دنیا است.

امروز هوا عالیه. در حد استانداردها زمستانها در تهران هوای مطلوبی است. کی از خفگی بمیریم معلوم نیست ولی فعلا که میشه نفس کشید. پس بکشید و بکشیم.

بنظر میرسه راستی راستی قصه خلیج فارس خیلی جدیه!

اینجا رو ببینید: http://www.baztab.com/news/19276.php

اگه به فرض محال اسم خلیج فارس عوض بشه چی میشه؟ علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد.