لینک مطلب:

به گفته یکی از مدیران سابق برنامه‌ریزی سیاسی وزارت خارجه آمریکا "به همان اندازه که گسترش تسلیحات به قطبی شدن جهان کمک کرد، توسعه و گسترش سریع اطلاعات به غیر قطبی شدن جهان کمک می‌کند ".

برخی کارشناسان از این روند استقبال می‌کنند و آن را نشانه‌ افول "مدل کشوری" در عرصه جهان می‌دانند که از زمان "صلح وستفالی" در سال 1648 میلادی به نهاد حاکم و رایج در جهان تبدیل شد.

این صاحبنظران انتظار دارند، "انقلاب اطلاعات" سلسله بندی‌های بروکراتیک را براندازد و "سازمان‌های شبکه‌ای" را جایگزین آن کند، در این سیستم بیشتر وظایف حکومتی به عهده‌ بازارهای خصوصی و نهادهای غیرانتفاعی گذاشته می‌شوند، از سوی دیگر با گسترش "جوامع مجازی" که از مشحصه‌های توسعه و گسترش استفاده از اینترنت تلقی می‌شود، قلمروهای سرزمینی حذف کرده و الگوهای حاکمیت جدیدی در جهان شکل خواهد گرفت، در این شرایط دولت‌ها نیز محوریت خود را در زندگی مردم از دست خواهند داد و مردم با قراردادهای داوطلبانه زندگی خواهند کرد و به سادگی یک کلیک به جوامع وارد یا از آن‌ها خارج خواهند شد.

انباشت امور بلاتکلیف از بزرگترین بلایای مدیریتی و راهبری است

به همین جهت تمرکز زدایی از اهم اهداف سالم سازی جامعه است

در سیستم های سلطنتی

امور به نام شاه و سلطان

و در واقع در دربار

متمرکز می شوند

در حالیکه به واقع چنین تمرکزی موجب کاهش مشارکت و رشد می گردد و با کاهش توانایی های فردی و گروهی در دربار، بلاتکلیفی ها انباشت می گردند و گره بر گره می افتد

در شرایط انقلابی، رابطه بین حکومت و مردم ضعیف می شود  فشارها به حکومت از ناحیه مردم و نمایندگان آن به حدی بالا می رود که حکومت به سمت قدرت های سرکوبگر خارجی متمایل تر می شود. به عنوان نمونه در سال پنجاه و هفت، سلطنت پهلوی وابسته ترین شرایط را تجربه می کرد به نحوی که تصمیمات شاه نیز مستقیما با نظر خارجی ها شکل می گرفت. علاوه بر این به دلیل استبداد سلطنت، عقل مستقل و شجاعی نیز در نزدیک شاه یافت نمی شد

در شرایط که قشر خشن سلطنت در مواجهه با ضربات جریان انقلابی خرد میشود، خط مقاومت بعدی برای جلوگیری از توسعه تغییرات وجود ندارد و انقلابیون موفق میشوند بدون مانع جدی همه ساختارها را در اختیار بگیرند و هر آنچه می خواهند، آگاهانه یا ناآگاهانه، تاسیس کنند

ولی در جوامعی که دوران انقلاب خویش را گذرانده اند، نهادهای اجتماعی تغییرات را در لایه های خاصی محدود می کند و اجازه تغییرات گسترده را با هزینه سنگین نمی دهند

جمهوری ها و آزادی های انتخاب مردم

به میزانی که  واقعی تر باشند و به مشارکت بیشتر مردم بینجامد

موجب آزادی انرژی بیشتری می شوند که البته همیشه به نوعی آنارشیسم منجر می شود

ولی آنچه موجب تسلط آنارشیسم می شود

ضعف بنیه جامعه در نظام دادن به انرژی ها است

و آنچه تحت عنوان دیکتاتوری پس از آنارشیسم می بینیم

گاهی دیکتاتوری واقعی و استبداد و نتیجه ضعف قوه هاضمه جامعه و حکومت است

و گاهی تنها یک اتهام کوتاه مدت به حکومتی منضبط است که از پس آنارشیسم به قدرت می رسد

و در هر دو مسیر، رنسانس و تجدید حیاتی عظیم رخ می دهد. در نوع دوم آن، پایداری و عمق بیشتری در نهادهای اجتماعی می یابد