خانه ما کجاست؟

خودمان

فامیلمان

روستایمان

شهرمان

کشورمان

ملت مان

جهان مان

...

دعواهای خانگی کدام و در چه سطحی است؟

رفتار ابرقدرت ها گاهی خیلی احمقانه به نظر می رسد ولی در واقع آنان مبتنی بر نیازهای خود تصمیم می گیرند. اگر روسیه آلاسکا را به آمریکا فروخت، حتما دلایل خوبی برای خود در آن تاریخ داشته است ولی دو نکته مهم در اینجا مطرح است:

1. آن دلایل شاید برای آن زمان خوب بود و امروز مشخص می شود که اندکی صبر می توانست این معامله را برایشان سودآور تر کند و حتی مجبور نمی شدند آلاسکا را بفروسند

2. معادلات بین قدرت ها بر اساس منافع آنهاست و مذاکرات مستمر بین آنها همیشگی است و همچون رقبای دیرآشنا، با دیگران به عنوان مهره های بازی کار می کنند و در تحلیل نهایی تکلیف شان با یکدیگر روشن است

بعضی ها موقع تحلیل سیاسی، جانب عدل و انصاف را می گیرند، نه از آن جهت که در روش ها و ابزارها و محتوا و امثال آن منصف باشند تا به نتیجه صحیحی برسند، بلکه طرفی را که عادل می دانند پیروز ماجرا می دانند و یا در پی ارائه یک راه حل منصفانه و عادلانه به طرفین معادله سیاسی هستند در حالیکه در جریان واقعیت سیاسی، جمع جبری و میانگین گیری و معدل سازی و امثال آن جایی ندارند

زمانی که یک معادله سیاسی شکل می گیرد که منافع زیادی برای آغاز جنگ از سوی یک طرف وجود دارد، رفتار دومی حتی داد و بیداد کردن هایش و رجز خوانی هایش و یا برعکس کوتاه آمدن هایش فایده ندارد چرا که منافع یک طرف بر جنگ قرار گرفته است و برای آغاز جنگ، خواست یک طرف کافی است. بر خلاف دوستی که خواست دو طرف را لازم دارد و البته خواست یک طرف با منطق مناسب می تواند به خواست طرف دیگر منجر شود

ایران با همه تشکل های شیعه از گذشته تا حال ارتباط بسیار نزدیکی داشته است و لبنان و عراق و بحرین در این روابط همیشه جای ویژه ای داشته اند.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، روابط ایران با همه جریانات عربی ضد اسرائیل افزایش یافت و طبیعی بود که با شیعیان لبنان که تحت فشار مستقیم نظامی رژیم صهیونیستی بودند ارتباطا مستحکم تری پیدا کند.

در یک هفته اخیر برای نخستین بار ایران و حزب  الله بر همکاری های گسترده یکدیگر و حمایت همه جانبه ایران از حزب الله به صورت رسمی و در بالاترین سطح ممکن صحه گذاشتند.

دلیل این تصمیم جدید برای اعلام رسمی موضوع قاعدتا به شرایط فعلی باز می گردد که تهدیدات علیه ایران به شدت افزایش یافته است. البته شاید دلایل دیگری نیز مطرح باشد.

اهداف:

تنگه هرمز / موضوع اصلی فشار غربی ها بر ایران است که مستقیما به توان نظامی ایران مرتبط می شود و هدف مهاجمان تضعیف اقتدار نظامی ایران است

جزایر سه گانه و دعاوی عربی علیه ایران و  اشغال توسط بیگانگان ماجرای حکمیت سازمان ملل

تروریسم و تحرک در منطقه  که بهانه اصلی غرب برای حمایت تمام عیار از اسرائیل است

هسته ای و موضوع کاهش توان هسته ای کشور که در اولویت بعدی قرار دارد

حقوق بشر  در آخرین مرحله از اولویت های سیاست تهاجمی غرب قرار دارد

موضوع رقابت های جهانی روسیه و چین و آمریکا و اروپا نیز حائز اهمیت است. نقش ایران در این ساختار قدرت جهانی و اردوگاه ها و اعضای آنها.

مباحث بعدی است

...

در گذشته نیز رویارویی غرب و ایران به نقاط خطرناک و جدی و حتی رویارویی نظامی رسیده است.

حجم و جهت گیری و مقدمات، نشان دهنده میزان عزم طرفین در رویارویی است.

برای رویارویی، تمایل یک طرف کافی است

ایران در این زمینه تمایلی به درگیری نظامی ندارد ولی به نظر می رسد آمریکا به افزایش اصطکاک و نزدیکی خصمانه به ایران تمایل جدی دارد

عامل تصادف در آغاز درگیری ها اندک است ولی معمولا بخشی از یک سناریوی ساختگی است

اسرائیل بارها حساسیت خود را نشان داده ولی جرئت رویارویی و بلکه توان آن را به تنهایی ندارد. به نظر می رسد که نقش اسرائیل محدود به تصمیم سازی برای آمریکا و یگان احتیاط و حتی نگران و در حال دفاع است تا آغاز عملیات نظامی تهاجمی.

افزایش آمادگی های نظامی و اظهار نظرات مقامات سیاسی و نظامی کشور نیز نشان از جدی گرفتن تهدیدات است.

تهدید در برابر تهدید در دو وضعیت ممکن است:

1. وضعیت تحت فشار. که قابل تغییر نیست مگر با عقب نشینی های سنگین یکی از طرفین و معمولا طرف تحت فشار

2. وضعیت بالنده که با رویکردهای تهاجمی همراه است و ترسی از رویارویی وجود ندارد و طرف تحت فشار بازی را در صحنه و به پشتوانه قدرت های زیرساختی در بزنگاه تاریخ تغییر می دهد

...

استراتژی تهدید در برابر تهدید، حرکتی یک طرفه به سمت تصادم و برخورد است. اگر طرف مقابل ایران نیز همین سیاست را دنبال کند، ضربه اول در اولیت قرار می گیرد.

انرژی ذخیره شده و متمرکز شده در لبه جلویی منطقه تماس می تواند به دلایلی دیگر نیز شرایط ناپایدار را دستخوش تحولات سریعتر کند. مخصوصا که هر دو طرف در یک نفطه متمرکز شده باشند.

دو اتومبیلی که در مسیر تقابل قرار گرفته اند، در صورت برخورد چه وضعی پیدا میکنند؟

سابقه کنار کشیدن کدامیک را داریم؟

منافع ملی و منطقه دو طرف رویارویی را تایید می کند یا مصالحه را؟ و اگر هر کدام را تایید و دیکته کند، آیا عناصر سوم و تاثیرگذاری هستند که مانع تحقق حرکت در مسیر مناقع شوند؟

عواقب و مراحل رویارویی چیست؟

گویا بهار 91 بهاری متفاوت است