جمهوری ها و آزادی های انتخاب مردم

به میزانی که  واقعی تر باشند و به مشارکت بیشتر مردم بینجامد

موجب آزادی انرژی بیشتری می شوند که البته همیشه به نوعی آنارشیسم منجر می شود

ولی آنچه موجب تسلط آنارشیسم می شود

ضعف بنیه جامعه در نظام دادن به انرژی ها است

و آنچه تحت عنوان دیکتاتوری پس از آنارشیسم می بینیم

گاهی دیکتاتوری واقعی و استبداد و نتیجه ضعف قوه هاضمه جامعه و حکومت است

و گاهی تنها یک اتهام کوتاه مدت به حکومتی منضبط است که از پس آنارشیسم به قدرت می رسد

و در هر دو مسیر، رنسانس و تجدید حیاتی عظیم رخ می دهد. در نوع دوم آن، پایداری و عمق بیشتری در نهادهای اجتماعی می یابد

تحولات بزرگ جهانی به یک مقیاس در کشورها بروز پیدا نمیکنند. حتی از نظر زمانی نیز با تقدم و تاخیر رویدادها و تغییر ضروری ترین سنت ها مواجه هستیم

با یکپارچه شدن زیرساخت های جهانی و متکی به نزدیک شدن انسان ها به یکدیگر، تحول های نیمه تمام کشورهای عقب افتاده یا عقب نگهداشته شده همگام با تحولات جوامع پیشرو، یکجا به انجام می رسد و همگی در تعاملی جهانی، پا به دنیای جدید میگذارند.

اگر کشوری در تجارب گذشته خود، برای تحقق مبانی جامعه مدنی و یا کنار گذاردن خرافات و جهالت و ستم و استبداد، شکست خورده باشد، این بار، فرصتی دوباره و تخلف ناپذیر می یابد تا همراه با دیگر مردم جهان و متکی بر آگاهی و اختیار، حق را انتخاب کند

رنسانس و تجدید حیات پیش روی بشریت، بر آزادی و حق انتخاب آگاهانه بشر بنا می شود و لاجرم از حق و حقیقت دفاع خواهد کرد