شعر : ایران زمین

که ایران چو باغیست خرم بهار

شگفته همیشه گل کامکار

اگر بفگنی خیره دیوار باغ

چه باغ و چه دشت و چه دریاچه راغ

نگر تا تو دیوار او نفگنی

دل و پشت ایرانیان نشگنی

کزان پس بود غارت و تاختن

خروش سواران و کین اختن

زن و کودک و بوم ایرانیان

به اندیشه بد منه در میان

هوا خوش گوار و زمین پر نگار

تو گفتی به تیر اندر آمد بهار

همه سر به سر دست نیکی برید

جهان جهان را به بد مسپرید

نخوانند بر ما کسی آفرین

چو ویران بود بوم ایران زمین

دریغ است ایران که ویران شود

کنام پلنگان و شیران شود

ز ضحاک شد تخت شاهی تهی

سر آمد بر او روزگار مهی

چنین است کردگار گردان سپهر

گهی درد پیش آردت گاه مهر

به کام تو گردد سپهر بلند

دلت شاد بادا تنت بی گزند

چنین روز روزت فزون باد بخت

بد اندیشگان را نگون باد بخت

بیا تا همه دست نیکی بریم

جهان جهان را به بد مسپریم

وزین پس بران کس کنید آفرین

که از داد آباد دارد زمین

بسازید و از داد باشید شاد

تن آسان و از کین مگیرید یاد

کسی باشد ار بخت پیروز و شاد

که باشد همیشه دلش پر ز داد

بیا تا جهان را به بد نسپریم

به کوشش همه دست نیکی دهیم

نباشد همی نیک و بد پایدار

همان به که نیکی بود یادگار

همان گنج و دنیار و کاخ بلند

نخواهد بدن مر تو را سودمند

فریدون فرخ فرشته نبود

ز مشک و ز عنبر سرشته نبود

به داد و دهش یافت آن نیکویی

تو داد و دهش کن، فریدون تویی