امسال نیز نمایشگاه رسانه های دیجیتال وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار شد و گرچه نسبت به سال گذشته از انضباط بهتری برخوردار بود ولی همچنان بازدید کنندگان اصلی آن نوجوانان و فعالین مرتبط با شرکت کنندگان بودند و از حضور اکثریت کسب و کار های خصوصی مرتبط با آن خبری نبود هر چند کسب و کارهای دولتی مرتبط و غیرمرتبط کماکان و به شکل سنتی در آن حاضر بودند
فقدان طراحی مناسب در استفاده از فرصت حضور همین تعداد از فعالین فضای مجازی نیز مشهود بود. خوب است که بدانیم اصولا نمایشگاه برای نمایشگاه برگزار نمی شود. همانگونه که ساختمان مصلی را برای ساختن نمی سازند و یا در خیابان برای حرکت کردن نمی آیند و چاه آب را برای کندن و پول کندن را گرفتن حفر نمی کنند. گرچه همه اینها هدف های واسط هستد و برای افراد واسط میتواند مقصد باشد ولی برای برگزار کنندگان آن باید هدف گرا باشند و به ایجاد درآمد برای برپا کنندگان و خدمت رسانان نمایشگاه اکتفا نکنند.
پرسشی که دست اندرکاران برگزاری چنین نمایشگاههایی باید از خود بکنند این است که کارآمدی و بهره وری فعالیت شان و برداشتی که در چارچوب اهداف فرهنگی و علمی و اجتماعی داشته اند به نسبت کاشت و سرمایه گذاری مادی و معنوی از جیب کشور و مردم آن و عمر خودشان و دیگران انجام شده چقدر بوده است؟
آنچه در حوزه وبلاگ خودنمایی می کرد این بود که جز پرشین بلاگ هیچ سرویس دهنده دیگری از جمع پنج سرویس دهنده اصلی وبلاگ حضور نداشت و یا حداقل بنده علیرغم پیگیری هایم نیافتم. به طور طبیعی این سوال در ذهن ها شکل می گیرد که چرا چنین است و همچنان این چنین ادامه دارد!
اکثر سایت های و ارائه کنندگان خدمات داخلی حوزه رسانه های دیجیتال در این نمایشگاه شرکت نمی کنند و امسال نیز از این حیث وضع بهتری که نبود هیچ شاید نسبت به سه سال قبل یا چهار سال قبل ضعیف تر نیز بود. البته ناگفته نماند که عنوان بین المللی برای این نمایشگاه نیز موجب شگفتی بیشتر است
مشکل کجاست و چگونه می توان آن را حل کرد؟ البته بعضی نیز معتقدند که پرسش اصلی این نیست که چرا دیگران شرکت نکرده اند، پرسش آن است که چرا پرشین بلاگ شرکت می کند؟
